Hemelse Aarde
Een groep makers reisde in negen maanden naar de hoogste uithoeken van de hemel, en terug naar de meest diepe zwaartepunten van de aarde. Het resultaat? Werk dat niet bang is de uitersten van de makers zelf op te zoeken; uitgesproken, luid en ver reikend, maar met beide benen op de grond. Een serie beeldende werken die een zoektocht zijn naar het lichtpunt zonder het donker te vergeten.
Graag nodigen we je uit om met ons het duizelingwekkende paradox van de hemel op aarde te ervaren.
Expositie 5 & 6 december 2026
Tijd: 13.00 – 17.00 uur.
Opening: zaterdag 5 december, 14.00 uur
Plaats: Notre Dame des Arts,
de Refter, Rijksstraatweg 37, 6574 AC Ubbergen
foto’s Dick Doorduin
Wat we zien, onthouden en betekenisvol vinden, verschuift met de tijd.
Steffie Cox
Westerhoven, 1992
steffiecox@outlook.com
Verandering, installatie
foto op kalkpapier met verlichting en rotatie
drie delen, diameter 22 cm.
Een foto is een momentopname. Het is een weergave van hoe ik op een bepaald moment naar de werkelijkheid keek. Maar vanaf het moment dat het beeld ontstond, is het alweer veranderd. Niet alleen het moment zelf gaat voorbij, maar ook mijn beleving ervan verandert. De betekenis van het beeld verschuift mettertijd.
Ik werk met mijn eigen fotoarchief als uitgangspunt: een nieuwe manier van werken, waarin ik fotografie voortzet, combineer en laat verdiepen in lagen.
Hoewel het werk autobiografisch is, zijn thema’s als tijd, identiteit en verandering herkenbaar voor anderen. Het persoonlijke wordt een ingang naar iets universeels: de veranderlijkheid van het leven.
Ik nodig je uit om stil te staan bij de eigen waarneming en tijdsbeleving. We proberen momenten vast te houden, terwijl alles voortdurend verandert.
Wat we zien, onthouden en betekenisvol vinden, verschuift met de tijd.
Misschien zit de waarde niet in het vasthouden, maar in het bewust ervaren.
Laat het klem losstromen
Janske Hombergen
Amsterdam 1973
info@janskehombergen.nl
Klem
Katoen aquarelpapier, acryl, potlood
0.71 x 1.03 m.
Mijn binnenwereld is een druk gebeuren, vol gedachtestromen. Er wonen spoken uit mijn verleden en beren van de toekomst die onaangekondigd uit de mist opdoemen en me angstig maken. Tegelijkertijd huizen er fabelwezens en dromerige blikken die me helpen mijn verlangen en de wonderen om me heen te zien. Zij zijn de opstapjes in mijn werk.
Mijn verlangen zit in mij gevangen. Klem. Het leeft als een gloeiend kooltje. Langzaam verandert mijn zelfbeeld: delen in mij openen en ontluiken. Ik maak een beweging naar binnen en transformeer.
Het begint te bewegen en tevoorschijn te komen.
Terug naar de plek waar alles nog puur was
Marijn Huigen
Oosterhout, 1974
info@studiozeepkist.nl
Ogen van de Ziel
Acryl-verf en mediums, kleurpotlood, op paneel
titels en formaten?
Als kind ervoer ik mijn creativiteit en de avonturen in mijn eigen kleurenwereld als iets heel puurs, bijna goddelijks: een geborgen plek waar ik volledig mezelf kon zijn, omgeven door schoonheid en oprechte, positieve energie. Naarmate ik ouder werd, kwamen er lagen van zelfbescherming overheen, waardoor die oorspronkelijke schoonheid steeds verder ingekapseld raakte.
In mijn werk keer ik terug naar die plek, ongefilterd en zonder hang naar nostalgie. Ik wil mijn innerlijke waarheid (her)ontdekken, de schoonheid ervan blootleggen en zichtbaar maken voor de kijker.
Want er bestaat helende schoonheid in alles, als je er voor openstaat die te zien en vooral bereid bent te blijven voelen, kijken, maken en accepteren. Tot er van binnenuit een moment van verlichting ontstaat, waarin alle kleuren van het spectrum in hun volle schoonheid gedragen worden.
Het maakproces is een intense reis langs prachtige vergezichten en door confronterende dalen, vol onzekerheid, verdriet en onrust. Juist in die spanning schuilt de energie om te creëren. Het is een uitdagend spel om die waarheid op te zoeken, met pijn én plezier, zonder te vervallen in louter decoratief werk of een overdaad aan detail. Schoonheid is fragiel en vluchtig, als een vlinder die ieder moment weer kan wegfladderen.
Ik hoop dat mijn werk verwondering, schoonheid en hoop achterlaat.
Een litteken is niet erg, het kan zelfs een verrijking zijn.
Jasmijn Jansen
Ede 1988
jasmijnjansen6@gmail.com
Ontmoeten
Textiel, keramiek
3.00 x 1.00 x 0.90 m
Ik ben gaan zitten aan een tafel. Een lange tafel, met tien krukken eromheen.
Dat is Ontmoeten, en het is voor mij hét symbool van fysiek samenkomen. In een tijd waarin alles digitaal gaat en we vaak verdeeld zijn, wil ik niet vergeten dat we elkaar nodig hebben.
Letterlijk en figuurlijk: we moeten bij en tot elkaar komen.
Het keramiek heb ik zelf gemaakt, allemaal op hogere standringen.
Het tafelkleed is gemaakt van witte en ecru reststukken stof die ik heb gekleurd met rode kool, kurkuma, thee en bieten. Ik hou ervan hoe bestaand textiel zo een nieuw leven krijgt, met een nieuwe soort schoonheid. Serendipiteit speelt daarin een grote rol: het is een ontmoeting tussen materiaal, mens en natuur. Het mooie ervan is dat je nooit zeker weet wat het effect van de kleurstoffen op de stof zal zijn. Dat ongewisse hoort bij het gebruik van natuurlijke materialen.
Ik nodig je uit om mee te komen naaien aan het kleed op de tafel. Iedere steek is persoonlijk, iedere handeling laat het kleed groeien. En terwijl we werken ontstaat er gezamenlijkheid. Delen we wat gedeeld wil worden, helpen we elkaar. Je hoeft er niets voor te kunnen.
Een litteken in het kleed is niet erg, het kan zelfs een verrijking zijn.
Voor mij geldt dat ook voor mensen: wie zijn ruwe randjes durft te laten zien, maakt echte verbinding op hartsniveau mogelijk.
Imperfectie, vakmanschap en vergankelijkheid zijn de basis van mijn werk. Kom erbij zitten.
That visibility which makes us most vulnerable is that which also is the source of our greatest strength.
Audre Lorde
Lisa Kouwen
Nieuwleusen, 1972
lisakouwen@hotmail.com
Oorsprong, installatie
gemengde techniek op papier
1.15 x 2.20 m.
Ik onderzoek het vrouwelijke als landschap: als lichaam, opening, oorsprong en plek waar leven ontstaat. Mijn werk gaat over ontstaan, zijn, groei en transformatie, over wat eerst nog onzichtbaar is en zich langzaam ontvouwt.
Ik wil het vrouwelijke niet idealiseren, maar laten bestaan in iedere vorm: krachtig of kwetsbaar, rond, organisch of abstract. Kracht hoeft voor mij niet hard te zijn. Juist in zachtheid, verbinding en ontvankelijkheid zit een enorme kracht. De centrale openingen in mijn werk verwijzen naar oorsprong en geboorte, naar een doorgang tussen het zichtbare en het onzichtbare.
Mijn werk ontstaat intuïtief, laag voor laag, met papier, kant, textiel, acrylverf, pastelkrijt, houtskool, inkt en soms gedroogde zaden. Gekreukeld, gescheurd en bijna transparant papier draagt een eigen geschiedenis; de sporen mogen zichtbaar blijven. Het fragiele kant speelt met kwetsbaarheid en kracht. Door herhaling ontstaan vormen die allemaal van elkaar verschillen en toch samen een geheel vormen.
Tegenover de hardheid en het geweld in de wereld wil ik een andere kracht zichtbaar maken: organisch, levend en verbindend.
de stilte tussen woord en beeld
Elly Kroeze
Vlagtwedde, 1948
Taking Place
gemengde technieken, papier, inkt, lak, ballpoint
3.40 x 0.75 m.
Ik groeide op in de provincie Groningen, in een taalrijk milieu dat door lange voorouderlijke lijnen verbonden was met een groot, religieus verhaal: taal, verhalen, erkende waarden, een overgedragen wereldbeeld. Mijn generatie brak daarin in of eruit; ik deed een beetje van beide. Ik was kind, zus, partner, kleuterjuf, moeder, hbo-docent, grootmoeder, kunstorganisator en filmeducatievrijwilliger, opgeleid in onderwijs, theologie en beeldende kunst. Onder dat alles stroomde altijd de waarnemende blik van een betrokken kunstenaar.
Mijn recente werk maak ik vaak met ballpoint. Waar ik vroeger reserves had tegenover verhalend werk, sta ik mezelf nu toe om los te gaan en mijn eigen verhaal te tekenen, soms als een breed uitvouwende leporello die zigzaggend verwijst naar leeftijd en tijd. Het werk ‘Taking Place’ laat zo’n lange lijn zien, aangevuld met enkele kleine beelden.
Tekenen vertraagt mijn geest en geeft ruimte aan peinzen. Het tempo verandert en verbindt me met tijd, met het zien van grote lijnen, met het niet-weten. Wat ik heb leren zien, bundelt zich in beelden die eerder ontstaan dan dat ik ze aanstuur. Ik volg mijn hand, en soms valt er langzaam een inzicht of uitzicht in de schoot.
Dat uitzicht wijst nu naar een verlangen naar “de stilte tussen woord en beeld” en “de ruimten tussen teken en betekenis”.
Mijn zoeken maakt langzaam plaats voor zijn, zonder voortdurend bevragen.
En de leegte tekent in schoonheid mee ...
Myrna Rasker
Groningen, 1969
rasecht69@gmail.com
Ode aan de leegte
Werk op papier, Siberisch krijt, houtskool, zachte pastel, acryl verf op papier
1.40 x 1.80 m
1.40 X 1.80 m
1.50 x 1.20 m
In mijn beeldende werk onderzoek ik wat het betekent om ergens thuis te zijn: geworteld zijn, mogen bestaan en weten dat je erbij hoort. En wat er gebeurt wanneer die vanzelfsprekendheid ontbreekt. Die zoektocht is verbonden met mijn adoptieverleden en met het spanningsveld van verbonden zijn en tegelijkertijd niet volledig ergens bij horen. Tekenen vormt de basis van mijn werk. Ik werk graag groot, met mijn hele lijf, zodat mijn verstand even op nul staat. Een lijn is direct, krachtig en kwetsbaar tegelijk. Door lijnen en vlakken weg te gummen ontstaat gelaagdheid.
Mijn zoektocht naar thuis krijgt een tastbare vorm. Ik verzamel dingen om me heen en neem voorwerpen uit mijn verleden mee, zoals de versleten Perzische tapijten uit het huis van mijn adoptiegezin. Als je niet vanzelfsprekend geworteld bent, kun je een stukje thuis met je meedragen en telkens opnieuw neerleggen.
In mijn werk komt steeds het meisje terug dat altijd in mij is gebleven. Haar vlechten worden wortels die zoeken. Ik wil haar een podium geven, met haar ongeworteldheid en alles wat ontbreekt.
Zij hoeft niet gerepareerd te worden.
De gaten in haar bestaan kunnen ruimte worden waardoor licht binnenvalt, gaten die schoonheid dragen.
Misschien gaat thuis over het kunnen bestaan mét die gaten.
Ik hoop dat de liefde voor de ander en mijn bereidheid voor een vriendschap te vechten niet verloren gaat in het werk.
Aafke van Pelt
Hamont-Achel, 1998
aafke.van.pelt@planet.nl
Before I reach for you again, installatie
Acryl op doek, garen, klei, houtskool
Een vriendschap is vanzelfsprekend tot dat niet meer zo is. Net als een relatie gaat een close band met een ander door een rozewolkfase, een ontnuchtering waarbij de diepte van de band wel of niet tot bloei komt, en dan een eindeloze periode van voor elkaar kiezen, telkens opnieuw. Een vriendschap richt je in zoals je dat zelf wil, zonder maatschappelijk bepaalde mijlpalen en vastliggende afspraken. En dat maakt het mooi – en eindeloos ingewikkeld.
Want wat als een vriendschap plots lastig wordt, op scherp komt te staan? Kies je er dan voor om eraan te werken of geef je op, ongebonden door ingewikkelde zaken als kinderen, gezamenlijke rekeningen en contracten? ‘Before I reach for you again’ probeert een stem te geven aan de rouw van een hechte band die anders wordt, de pijn die vriendschappen soms los kunnen maken en het belang van het gevecht en het lastige gesprek aangaan. Want een vriendschap is onvoorwaardelijke liefde, en dat is het vechten waard.